Botswana, een echt Afrikaland met hutjes, maar groen, netjes, verzorgd, dat zijn de eerste indrukken van het land. Botswana is het meest economisch stabiele land van heel Afrika. Misschien is het dat wel wat je ziet: toch een stukje welvaart. Botswana kampt met een groot probleem: HIV. Meer dan de helft van de bevolking is HIV-besmet, dus eigenlijk gaat het helemaal niet zo goed.
Omdat we Botswana vanuit het noorden inkomen, zien we al vrij snel de Okavangorivier. Deze rivier zal niet, zoals de meeste rivieren, eindigen in de zee. Deze rivier eindigt in ‘niets’, in zand en vormt een delta, de Okavango-delta. Een unieke plek op deze wereld dus. We vinden een kampplek die aan de Okavango ligt, Guma Lagoon Camp. Mooie kampeerplekken onder de bomen en een donkey: een douche die warm water geeft als je een vuurtje stookt. Dus als je warm wilt douchen, moet je eerst vuur maken, maar het werkt ‘mirakels’ (zou Jan zeggen). Als we ‘s nachts in de tent liggen, horen we van alles, van vogels tot nijlpaarden. En als we uit de tent kijken of we een nijlpaard zien, zien we niets. Helemaal niets, geen hand voor ogen. Echt pikdonker! Dit komt waarschijnlijk door een combinatie van Afrika (geen lichtvervuiling van steden en dorpen), bewolkt en onder de bomen staan.

Langzamerhand zien we de lucht donker en dreigend worden en we overleggen of we terug zullen gaan. Alle spullen staan in de auto, er kan niets nat worden, dat is dus geen probleem. Maar als we opeens een harde donderslag vlakbij horen, maken we dat we ‘thuiskomen’. En we zijn nog niet op de kant of het gaat regenen… nee, storten, hozen, het valt met bakken uit de lucht. Regen, flitsen en donder, zo’n bui hebben we in ons leven nog niet vaak eerder meegemaakt! Als we naar de auto’s gaan, zien we tentstokken eruitgewaaid, tentdoek zwaar beladen met regen… oeioeioei en jahoor, in de tenten is het redelijk nat. Het matras van Sjoerd en Jonneke is een beetje nat, alleen het randje, maar Marianne heeft het slechter getroffen: eenderde is kletsie. Maar ze blijft vrolijk en dapper en verzint iets (een groot stuk plastic) dat ze toch nog redelijk droog kan slapen.

Om een uur of acht vertrekken we de volgende morgen, zodat we een beetje op tijd in Maun zijn waar we weer ons lijstje (wassen, internetten, geld halen, boodschapppen, foto’s ontwikkelen enz) afwerken. Jonneke is in 1998 ook in Botswana geweest, maar zij herkent niet veel van Maun. Het is een redelijke stad geworden, met twee grote supermarkten (waar ze zelfs Bijbels op de schappen hebben liggen!), veel banken en zelfs Steers en Nando’s (een soort MacDonalds). Jammer dat de internetverbinding beetje erg traag is, kunnen we niets aan de site doen, volgende keer beter. Daarom duurt het dus soms wat langer voordat de verhalen op de site staan! That’s Africa!

TOF! ENG! GAAF! SPANNEND!
Donderdag 19 februari gaan we richting Moremi. Een prachtig wildpark wat eigenlijk in de Okavango-delta ligt. Ook dit park heeft geen hekken, dus is de kans aanwezig dat we ook buiten de parklijnen die de kaart aangeeft wild zien. We genieten alleen al van de natuur op weg naar het park: zo groen, zulke mooie begroeiing, prachtig bos/zandweggetje. (Asj, wat zullen we zulke zand- en rimboeweggetjes missen in Nederland!!!) Opeens trapt Sjoerd flink op de rem… op nog geen 15 meter afstand staat een olifant zich te badderen in een poeltje, lekker te spetteren. Het is een bulletje (mannetje) en daar moet je toch altijd een beetje mee uitkijken. Olifanten kunnen niet zo heel goed zien, maar wel ongelofelijk goed horen: stil zijn dus. Zachtjes halen we de camera’s tevoorschijn, maar bij elke klik gaan de oren heen en weer of kijkt hij op… hij hoort dus alles! De video zit in een plastic tas (voor het stof), maar die durven we niet te pakken, zou teveel kraken. Een olifant vlak voor je neus! TOF! ENG! GAAF! SPANNEND! Sjoe, ze lopen dus echt buiten het park, dat blijkt. Opletten dus en ja hoor! Giraffen en nog even later weer olifanten. Vooral als de olifanten weer binnen een afstand van 30 meter komen, beginnen onze hartjes toch iets sneller te kloppen! We hebben net allemaal enge verhalen gehoord over nijlpaarden en olifanten, van een bruid die op huwelijksreis is doodgebeten door een nijlpaard, van een olifant die op een auto is gaan zitten (oke, ze hadden wel wat onvoorzichtig en uitdagend gedaan tegen de olifant), daarom zijn we misschien wat extra voorzichtig.  Maar de olifanten kijken naar ons, maar eten ondertussen lekker door en lopen langzaam weer de goede (voor ons, maar niet voor de foto’s) kant op.

Er zijn geen woorden voor…
De dagen in Moremi zijn ongelofelijk! We genieten van het rijden over zand, door hoog gras, grote plassen en we zien zo heel heel veel dieren. Geweldig. We rijden weggetjes die niet op de kaart staan aangegeven en komen zo bij een grote waterarm. De verrekijker wordt veel gebruikt en ‘dat bruine ding daar, Jan, is dat een nijlpaard’ klinkt het door de portofoon (walkietalkie). Kijken, goed kijken, op de auto staan, ja echt. En daar nog een! En daar op het land loopt er een! In het water zie je eigenlijk alleen maar een deel van de kop (ogen, oren en soms de bek), maar als ze op het land lopen zie je pas hoe groot en log ze zijn. Wat een bonken! Nu moet je met nijlpaarden op het land altijd een beetje uitkijken en daarom is het weer TOF! ENG! GAAF! SPANNEND! als hij dichterbij komt. Op een afstand van ongeveer 50 meter steekt hij voor ons de weg over, kijkt naar ons -adem in-en loopt naar het water -adem uit-. Later zien we tientallen nijlpaarden in het water, die heerlijke knor en brulgeluiden maken. Zulke dagen zijn echt wel tof. Statige, elegante giraffen, indrukwekkend grote olifant, afgrijselijk logge nijlpaarden, sierlijke bokjes, felgekleurde vogels, grappige foxen, zebra’s met de mooi zwartwit strepen, ondeugende velvetaapjes, het is allemaal even mooi!

Familie aap op bezoek
Bij de kampeerplekken zien en horen we ook het een en ander: wat van afwassen met een paar giraffen die toekijken? Of leeuwengebrul en hyenagejank ‘s nachts niet ver van de tent? Of ontbijten met familie aap op bezoek? Er is aangekondigd bij de familie Aap dat er weer toeristen zijn, dat betekent weer lol! Willie had met aap Gerrie afgesproken eerst de kat uit de boom te kijken. ‘En als ze ons weer leuk beginnen te vinden en foto’s te maken, slaan we onze eerste slag’. En ja hoor, na een paar leuke foto’s, op een onbewaakt ogenblik, heeft aap Willie met een graai de wijnbox van de auto! En aap Jollie ziet dat de onderste klep van de witte auto openstaat en heeft de zak aardappels te pakken. Het is omdat Jan er zo hard achteraan gaat, dat Jollie de zak weer laat vallen. Mooi denkt aap Snellie: nu ze daar staan te kijken, snel bij die andere auto die zak pakken! En voor wij het in de gaten hebben zit hij op een afstandje lekker een heel! brood op te eten en ons uit te lachen. Ajajajajaj… leuk man, ontbijten met apen om je heen!

Fototoestel en leeuwen
Tijdens een lunchpauze proberen we Jonneke’s camera schoon te maken, we zien een vlekje op de lens. Maar in plaats dat het vlekje weggaat, komen er honderd kleintjes bij… Oei! Da’s niet zo leuk, want dat zie je waarschijnlijk op elke foto. En we maken nog al niet weinig foto’s… Wat is de eerste grote plaats (en dus kans op een fotozaak!?) Lilongwe, Malawi. Dat duurt dus nog wel even. We kunnen ook teruggaan naar Maun, daar zit een Kodakwinkel hebben we gezien. Omdat (volgens Sjoerd) een auto net zo belangrijk is als een camera – en je voor de auto ook terug zou gaan- gaan we nu voor de camera terug naar Maun. Het is een paar uur rijden en omdat we er voor de zondag willen zijn (het is drie uur ‘s middags), rijden we redelijk snel naar de ‘south gate’. ‘Ho stop. Luipaard’ klinkt het door de portofoon. Jan heeft in het hoge gras een luipaard waargenomen. We zien z’n kop en een paar vlekken, maar we hebben een luipaard gezien! We gaan snel weer verder, maar nog geen vijf minuten later zien we een leeuw. ‘Wat is dat, een leeuw? Een leeuw. Een LEEUW!’ Zoiets ging het in de hoofden van Sjoerd en Jonneke die als eerste twee leeuwen recht voor hen zien liggen. We hadden het al een beetje uit ons hoofd gezet dat we leeuwen zouden zien, want het gras is veel te hoog en je ziet ze dan gewoon (bijna) niet. Maar hier, voor ons leeuwen! Ze liggen heerlijk te slapen, vinden het irritant als we te lang naar ze staan te kijken, staan op en lopen 5 meter verder en gaan daar weer liggen, vrouwtje maakt een gek geluid, mannetje staat op en loopt achter het vrouwtje aan, maar gaat weer liggen. Dit kan spannend worden, voor ons neus dekkende leeuwen zien. En ja juist, op zo’n moment… is de batterij van de camera leeg! NEEEEE! En de batterijen liggen achterin de auto van Jan in de handybox. Jan toont zich een held, loopt voorzichtig de auto uit en pakt de batterijen achteruit. De leeuwen vinden het echt niet interessant, ze kijken niet op of om, gelukkig maar voor Jan. En bedankt Jan! Goed, camera’s gereed houden… Ja, ze staan op, … en lopen achter een bosje en onder luid gegrom en gebrul is ‘de klus’ binnen no-time geklaard. Geen mooie foto’s met dekkende leeuwen, maar we hebben het wel –door het groen heen- gezien!

Een hamburger!
Om een uur of zeven komen we in Maun, regelen een kampplek en gaan lekker bij de Steers eten. Zo’n hamburger of spearribs is toch ook wel errug lekker! En zo houden we onverwacht een heel rustig zondagje (zonder dieren kijken) en dat is ook wel heel erg lekker.
Maandagmorgen naar de fotoshop, waar ze de vlekken aan de binnenkant van de camera alleen maar erger maken. Ajajajaj! Naar een andere fotoshop, waar de man er beter verstand van lijkt te hebben. De vlekken worden minder en de vlekken op de spiegel schijnen geen invloed te hebben op de foto’s. We hopen het beste.
Verder gaan we ook nog even naar de Land Rover garage, want we horen weer van alles. Er rammelt, trilt, schudt van alles… ze hebben het ook best zwaar die Landie’s, al ruim vijf maanden door blubber, zand en stenen rijden. Stuurkogel los, rubbers versleten, in de garage wordt weer het een en ander vervangen of gerepareerd. Maar ondanks alles (het meeste is gewone slijtage) doen ze het nog steeds erg goed!

Olifantenland!
Boven Moremi, ligt nog een wildpark, Chobe. Daar gaan we nu heen. Dit park staat bekend om z’n olifanten. 22.000 moeten er volgens de Lonely Planet leven, volgens een van de opzichters zijn het er inmiddels rond de 45.000! Al heel snel zien we veel olifantensporen: voetstappen, reuzendrollen en gesloopte bomen en struiken. Omdat het ook hier zo groen en dichtbegroeid is, gaan de mannen op het dak zitten met verrekijker en camera en klimmen de vrouwen achter het stuur. Nu moet er wel bijgezegd worden dat het erg nat en blubberig is op de wegen, dus kunnen Marianne en Jonneke heerlijk door diepe plassen scheuren (oke, wel een beetje voorzichtig voor de mannen op het dak!)

We zien regelmatig olifanten, meestal ‘bulletjes’ (mannetjes) die alleen lopen. Maar nog altijd een beetje te ver weg om mooie foto’s te kunnen maken.
Rond het middaguur komen we een tegenligger tegen… He, de zebra-auto, Peter en Nicolien!! Zij hebben vanuit het noorden van Namibie eerst Chobe gedaan en zijn op weg naar Moremi. Ze hebben leeuwen gezien, hebben kriebels gehad van de olifanten die te dichtbij kwamen… veel te veel te vertellen en daarom gaan ze nog een nachtje met ons mee naar het kamp. Verhalen vertellen, foto’s kijken, samen wild spotten en een lekker biertje! Gezellig.

De dagen in Chobe zijn olifantendagen. Olifanten voor, olifanten achter, olifanten ver weg, olifanten dichtbij. Behalve olifanten hebben we ook een leeuw, bokken, zebra’s, giraffen en veel soorten vogels gezien. Maar minder in aantal en soort dan in Moremi.
Olifanten zijn zo mooi! Maar ze zijn ook onvoorspelbaar… je moet altijd uitkijken en daarom is het elke keer als ze te dichtbij komen weer TOF! ENG! GAAF! SPANNEND!

Marianne jarig!
Marianne wordt op 26 februari 24 jaar! En dat vieren we in Olifantenland! Het wordt natuurlijk weer wild kijken: ‘s morgens zien we bar weinig en omdat het ook nog eens fiks regent, gaan we wat vroeger terug naar het kamp. ‘s Middags gaan we weer op ‘wilde dierenjacht’ en we zien inderdaad een heel aantal olifanten. Om half zeven willen we terug naar de kampplek, het is verstandiger om voor het donker de tent op te hebben. Het is namelijk zo dat er geen hekken om de kampplekken staan en er dus van alles bij de auto kan komen, inclusief olifanten en leeuwen en andere dieren. We gaan dus op tijd terug naar de kampplekken. Maar opeens.. olifant vlak voor ons die net de bosjes inloopt… hij loopt de goede kant op (van ons af) dus heel voorzichtig bocht om… boem! Nog een olifant op de weg, heel dichtbij… oei, in z’n achteruit… ander weggetje… weer olifanten vlak langs het pad…  ai, nog een ander paadje, maar daar kwamen we op de ene weg uit waar de eerste olifanten nu staan te zwiepen met de oren en slurven… laatste mogelijkheid, helemaal omrijden… gaat een heel eind goed, tot Marianne door de portofoon zegt: voor jullie olifant. Pfftt…. Krijg nou wat! … Hij was gelukkig net ver genoeg weg om er langs te rijden en zo komen we bij onze kampplek. Staat er een olifant naast onze stoelen en tafel!!! En na ff kijken, staat er niet een, maar wel vier! Gewoon een compleet olifantencomplot!! Of heeft Marianne ze toevallig uitgenodigd om haar verjaardag te vieren!?!?
We zetten onze tenten op naast het douchegebouw en liggen al snel in bed: olifanten zijn leuk, maar in het donker kom je ze niet graag tegen! Op je verjaardag om half acht in bed liggen, zonder chips, koekjes en chocola (die we speciaal gekocht hebben)… Zo’n verjaardag maak je geen tweede keer mee! De volgende morgen zijn de olifanten weg en kunnen we onze stoelen en tafel weer met een gerust hart meenemen.

Voor we het weten zijn we op vrijdag 27 februari Chobe uit en komen we in Kasane waar we de laatste Pula’s (geld) opmaken aan boodschappen en diesel. Ook al hebben we maar een klein deel van Botswana gezien en hebben we veel regen en onweer gehad: we hebben genoten van –vooral- de dieren! Op naar het volgende land. Zambia!

Route en Waypoints Route en Waypoints

Vlakbij het dorpje Etsha 13 -Guma Lagoon Camp (Guma Island Camp) –sorry geen waypoint opgeschreven- Mooie camping, met ‘s nachts nijlpaardengeluid. Vanaf de camping kun je een rondvaart maken over de Okavango.

Maun – Sedia Hotel – S 19, 57’, 11.1’’ E 023, 28’, 44.4’’ – Prima plek, internetcafe op het terrein, zwembad en pooltafel aanwezig. En nog goedkoop ook!

De waypoints in Moremi en Chobe hebben we niet opgeschreven, staan op veel kaarten vermeld.