Landen / Burkina Faso

reisverslag:

Reisverhalen van Burkina Faso

Klik hier voor de reisverhalen van Mali

Weet je wat nu zo leuk is als je Burkina binnen rijdt? Dat je eigenlijk gewoon in hetzelfde deel van Afrika blijft, je gaat alleen de grens over en toch is het landschap anders. Ook ‘gewoon’ Afrika met zand en vlaktes, bomen en struiken, af en toe een meertje… maar anders. Groenere bomen (andere soorten), wittere grond en geler gras.

De mensen in Mali waren vriendelijk en minder opdringerig, maar hier lijkt het helemaal relaxed. De posten bij Thiou van politie, gendarmerie en douane zijn een makkie, ze doen niet moeilijk, zeuren niet om cadeautjes en snappen wat ze moeten doen en waar ze moeten stempelen of handtekening zetten. Het land ziet er meer verzorgd uit, het lijkt of ze hier weer aan verkeersregels doen (zonder te veel getuter) en ook al is het ’t op 5 na armste land: de dingen die ze hebben, zien er mooi uit.

Op 25 oktober tegen half 2 komen we in de hoofdstad Ouagadougou aan. Via reisverhalen weten we dat we bij Hotel OK Inn gratis kunnen kamperen, mits we in het restaurant eten. En het klopte nog steeds. Vriendelijke mensen, een heel mooi en verzorgd terrein, schone douches, een gewone wc mét bril (da’s lang geleden, we begonnen al te wennen aan een gat in de grond) en een heerlijke plek onder bomen voor de auto’s. Heerlijk, hier kunnen we, geloof ik, wel bijkomen.

Entrecote, tournedos of steak?

Het lijkt wel of het niet ophoudt. Een geaircondioneerd restaurant, met een koelkast vol wijn, toetjes en fruit. Dit is ons de hele reis nog niet overkomen. We hebben vanavond ook een beetje een bijzondere avond: voor het laatst zijn we met Yao en Marlieke. En daarom maken we ons niet zo druk over het ‘dure’ eten. (valt nog mee, voor ongeveer 12 euro p.p. heerlijk, uitgebreid eten en drinken)

Yao en Marlieke, bedankt! We hebben erg genoten van het gezelschap van Yao en Marlieke en willen hen op deze manier dan ook bedanken voor de gezelligheid, hulp en conversaties van de afgelopentijd. Heel veel plezier in Ghana en misschien tot ziens.

Beroerd…

De dag erna zijn we moe, hangerig en hebben last van hoofdpijn, keelpijn en nog een beetje. Het lijkt net dat als je een rustige plek hebt, er ook uitkomt wat er al langere tijd in zit. Maar we hebben de tijd. Gisterenavond hebben we via de mail gelezen dat Jan woensdagavond hier aankomt. Misschien blijven we wel tot die tijd hier. Genoeg te doen (vooral als het in dit tempo blijft doorgaan), zoals wassen, schoonmaken, site bijwerken, mails sturen, dieselpomp maken, enz. enz.

Jan is back

Vandaag (29 oktober) komt Jan terug! Daar hebben we echt zin in. We hadden Jan beloofd beter te zullen zijn maar dat is nog niet gelukt. Jonneke voelt zich zelfs nog beroerder dan gisteren. Ziek zijn thuis is niet leuk, maar we zijn er acher dat het op reis helemaal geen pretje is.  Thuis kruip je lekker in je bed, maar hier is het om negen uur al niet meer uit te houden in je tent. Dan maar een buiten op een dekentje liggen, ligt toch wel erg hard, dan maar weer even in de stoel liggen, of toch maar in de auto, nee op de grond…… Jullie snappen het al. Ziek zijn is niet leuk. Sjoerd gaat ondertussen weer in zijn eentje boodschappen doen en de site bijwerken.

‘Zijn ze dat? Nee, toch niet. He, die auto? Nee, die lichten staan anders.’ Zo zaten Marianne en Jonneke ’s avonds te wachten totdat Sjoerd met Jan terug zou komen. En wat waren we blij toen Jan er was! ’t Klinkt misschien een beetje gek, maar het is gewoon geweldig dat Jan weer bij ons is.

Genietend van de verse vruchtensalade (die heerlijke ananas, watermeloen, papaya zijn vandaag niet voor de dames, die leven op droog brood met banaan en water) kletsen we een beetje bij. We zijn erg blij en dankbaar dat we weer bij elkaar zijn, danken samen God ervoor en gaan tegen half 12 lekker slapen.

Met de wetenschap dat in de tassen van Jan leuke en lekkere dingen zaten, was uit bed komen geen straf. Geweldig om de pakjes open te maken, met handgeschreven brieven, drop, kruidnoten en chocoladeletters, foto’s van thuis, ja zelfs stukjes behang en gordijnstof (bij Marianne thuis wordt alles vernieuwd)… Heerlijk! Kostbaarheden om te koesteren…

Verder kwamen er uit Jans tas behalve nieuwe veren voor onder zijn auto, nog drop, snoep, kaas, mixen en sausjes, ‘prikweg’ en ossengalzeep. Allemaal dingen die erg lekker of erg van pas kwamen.

Weet je hoe we genoten hebben van stokbrood met jonge kaas!?!?

Jan vertelde over de dagen thuis, de sneeuw (hij had niet gedacht van de winter nog sneeuw te zien…), van de lekkere boerenkool, het ophalen van het visum, en nog veel meer.

En wij vertelden over de afgelopen week hoe we gereisd zijn en wat we meegemaakt hebben.

Na het ontbijt kruipen de jongens gelijk onder de auto om de nieuwe veren er onder te maken. Kost wat zweet en zelfs een snee in de hand van Jan(zo kon Marianne weer haar diensten betonen), maar we zijn erg trots dat ze het voor elkaar hebben gekregen!

Nu kunnen we de hobbelweg naar Leo weer aan!

Ons eerste project…

Op 1 november arriveren we in Léo, bij een van de projecten van Woord en Daad. W&D werkt hier samen met landelijke Burkinese organisaties CREDO (Christian RElief Development Organisation).

Wim en Christine Simonse wonen met hun kinderen Joelle en Guido hier nu vier jaar. Zij zijn in dienst van Woord en Daad. Eerst heeft Wim op het landbouw/bosbouwproject gewerkt en is nu direkteur van het Lycée Technique (technische vakschool). Wim is momenteel naar de projecten in Ethiopie, om te kijken hoe daar de vakscholen draaien.

Christine heeft ons welkom geheten en we mogen een leeg huis gebruiken, die eigenlijk bestemd is voor één van de docenten. Aangezien het nog een probleem is om vakdocenten te krijgen, staan er nog een paar mooi gebouwde huisjes leeg. De meeste docenten verkiezen de hoofdstad boven dit dorpje. (o sorry, stad) Dus wie nog in electriciteit of metaal wil lesgeven… de nood is erg groot!

In ‘maison professeur sept’ (huis van docent 7) kunnen wij dus een even wonen. Inclusief kraan, w.c. en douche en in de kamer staat zelfs een bankstel. (incl. Vlooien, luizen of iets dat in iedergeval hard prikt…)

We zijn vandaag met Christine naar de markt geweest; dat is elke keer weer leuk. En elke markt heeft weer iets anders, eigens. ’t Is misschien even zoeken, maar we hebben lente-uitjes, paprika, courgette, komkommers, bananen en sinaasappels gekocht.

Een kerkdienst in Leo…

Deze zondag worden we om half acht ’s morgens nogmaals uitgenodigd om de dienst die om acht uur begint. Een docent leidt deze dienst.

Voor ons is het goed weer eens een dienst te bezoeken. Een gemiddelde dienst hier verloopt ongeveer als volgt:

De eetzaal wordt omgebouwd tot een soort kerkzaal waar zo’n 180 jongens van de school met hun leeraren een dienst houden. De eerste drie kwartier worden er allerlei liederen gezongen op de maat van een djembe en veel handgeklap. We klappen wel mee, want veel verstaan doen we niet, laat staan meezingen. Ook wij moeten nog twee liederen zingen; in het Nederlands dan maar.

Hierna wordt er gebeden. Eerst een soort korte meditatie voor jezelf en daarna een gebed samen waarin elkaar gevraagd wordt voor de dingen waarvoor men wil bidden.

Hierna volgt een korte ‘preek’ waarin het ging over de kreupele die in Jezus naam door Petrus en Johannus wordt genezen. Hierbij werd een persoon geschetst met een groot lijf en een groot hoofd, maar met hele kleine beentjes die niet in staat zijn het lichaam te dragen. Zo is het ook met mensen die niet in God geloven. Zij zijn druk met van alles en nog wat hebben soms veel kennis (groot hoofd) en veel rijkdommen (groot lijf) maar kunnen dit alles niet dragen doordat ze geen basis hebben die het kunnen dragen. Terwijl wanneer je in God gelooft, je een basis hebt waarmee je structuur in je leven hebt en verantwoord met dingen om zou moeten gaan. Door op Jezus te zien en Hem als voorbeeld na te volgen, krijg je kracht om dingen in het leven te dragen ook al is dit soms moeilijk, maar als je Jezus niet kent waarmee zou je dan alles wat het leven met zich meebrengt moeten kunnen dragen?

Nog steeds ziek…

Marianne is weer opgeknapt en heeft geen diarree meer. Jonneke is nog wel ziek en zeven dagen diarree eisen hun tol. Het moet niet veel langer duren, anders moet ze een antibioticakuur nemen. Gesterkt door de kerkdienst en het eenvoudige geloof dat je de Héére moet bidden om hulp, vragen we met elkaar dat ze weer beter mag worden. In de loop van de avond lijkt het beter te gaan met Jonneke. De toiletbezoeken worden minder vaak, al blijft de buikpijn.

‘s Avonds luisteren we met elkaar een bandje van candidaat W. Meijer over Matth. 11 ‘Zalig is hij die aan Mij niet zal geërgerd worden.’ Een les die we elke dag opnieuw moeten leren: het eens zijn en blijven met de weg die God in je leven gaat.

Vannacht is het redelijk goed gegaan met Jonneke. Zo goed dat we besluiten het nog een dag aan te kijken, voor we naar de dokter gaan. Het is nog niet over en daarom is het nog steeds opletten geblazen en rustig aan doen.

De andere drie krijgen een rondleiding over het terrein en daarna beginnen Sjoerd en Jan met hun ‘project’. Omdat ze zich zaterdag al een klein beetje begonnen te ‘vervelen’, gingen ze vragen of ze niet iets konden doen. Ja, er moest nog een kippenhok komen. Zo gezegd, zo gedaan. Gelijk druk in de weer met tekeningen, ideeen enz. Hout is erg duur, dus moet het grotendeels met stenen en metaal.

De mannen die over het ‘kippenhok’ gingen waren gelijk erg enthousiast over het idee en de tekening. Want wat ze hier een kippenhok noemen, dat wil je niet weten. Nu komt er dus een degelijk, groot kippenhok. We houden jullie op de hoogte van de vorderingen.

18.30 uur: de fundering van het kippenhok ligt er*, de stenen zijn overal en nergens vandaan gehaald en stukken boomstam liggen er ook al. En de goedkeuring van de ‘docenten’ ook, met de correctie dat het kippenhok toch nog wel iets groter mag worden.

* Marianne heeft ook geholpen met een strook weghakken en volgens Jan ‘had ze die bijl nog niet vast of ze had al een paar blaren.’

Welkomsgeschenk…

Weet je wat we trouwens eten? De kip die we van een bewaker gekregen hebben. Nu moeten we erbij vertellen dat de bewaker eigenlijk helemaal niet zoveel heeft; maar het is een teken van ‘welkom’ als je een kip krijgt. Wat dat betreft toch wel een beetje beschamend: hij geeft weg van het weinige dat hij heeft en wij zijn altijd maar druk met ‘voorraad’.

Maar goed, we hebben dus twee dagen een huisdier gehad die we water en brood voerden en vanmiddag heeft Jan ‘m geslacht en gevild. Met een groentemengsel (aubergine, courgette, ui en paprika) en rijst smaakt het heerlijk! Jammer voor Jonneke, die het nog steeds met droge rijst moet doen.

We gaan meestal op tijd naar bed om de eenvoudige reden dat we hier eigenlijk alleen maar stroom hebben van 18.00 – 22.00. Dan gaan de lichten en de ventilator uit en zoeken we ons bed op. We hebben onze matrassen in een van de slaapkamers gelegd, maar dat betekent dat we wel eerst even op beestenjacht moeten. De meest rare en grote torren en spinnen (van 10 cm. lang…) zitten hier. Brr..

Hier zitten trouwens ook schorpioenen en slangen, dus als je in het donker buiten loopt, moet je wel een zaklamp gebruiken. We zijn nog geen slangen tegengekomen,  alleen een paar schorpioenen onder de stapel stenen die de mannen gebruiken voor het kippenhok.

Die stapel stenen werden de volgende dag gebruikt. Om zes uur waren de heren al uit de veren… dan is de temperatuur nog goed om te werken, weet je. En gewerkt hebben ze, het binnenhok is al een meter hoog gebouwd met stenen. Nu moet je hier eerst onderhandelen voor meer stenen, nog een paar zakken cement halen, duurt almal efkes iets langer. Daarbij komt dat het ook nog erg warm is. Vooral Jan heeft er, na zijn terugkomst uit Nederland, toch wel last van. Zuchten, zweten en puffen. ‘Weet je hoe lekker het was om met de vrieskou op de fiets te zitten?’

Dan heb je gewoon pech…

Helaas is met Jonneke nog niet echt beter. Vijf keer binnen twee uur naar de wc hollen… We besluiten om naar de dokter te gaan met Christine en nemen Guido mee die nog hoest en koorts heeft.

Om in een ‘ziekenhuis’ in een ‘stadje’ als Leo te zijn, is een ervaring op zich.  Als het echt ernstig is, is het niet echt een pretje om hier in een ‘ziekenhuis’ te belanden. Als je op bed terecht komt, moet je zelf voor de lakens zorgen. Ook voor het eten en medicijnen moet jezelf (of je familie) maar zorgen. Als je een ongeluk krijgt, heb je op het zachtst gezegd ‘gewoon pech’. De verplegers hebben namelijk een opleiding van 3 jaar en daarna doen ze alles als er geen artsen zijn: consulten, bloedonderzoek, hechten, bevallingen, operaties noem maar op.  Veel geoefend hebben ze niet, dus als het bij de eerste paar keer fout gaat, is dat ‘jammer dan’. Als je dit ziet en hoort doet je dat toch wel wat. Wat hebben wij het goed in Nederland. We vinden het vaak zo gewoon, maar hier kom je er achter dat het helemaal niet gewoon is.

Geen tyfus!!!

Gelukkig is Christine bij ons en die weet wel welke arts er toch redelijk goed is. Ook is zij onze tolk, want zulke dingen in het frans vertellen is toch wel een tikkeltje lastig. We doen ons verhaal en hij stelt een klein bloedonderzoek (voor tyfus) en faecesonderzoek voor. Ook geeft hij een diarree-stopper. Bloedonderzoek ging met steriele naald en handschoenen. Marianne heeft goed gekeken of het allemaal wel steriel ging. Zij vond het natuurlijk allemaal erg interessant. Het maakt trouwens veel indruk dat Marianne een verpleegkundige is. Eigenlijk moet ze blijven van de artsen. Dus collega’s… Vaarwel!

’s Middags moeten we terugkomen voor de uitslag van bloed en faeces. We hebben geluk, de ‘echte’ dokter is terug en morgenochtend om negen uur kunnen we hem spreken en zal hij de uitslag vertellen. Als we vragen ‘waarom morgenochtend’, is de reactie: ‘nou ja, kom nu maar even.’

Het is gelukkig geen tyfus, de oorzaak is veel te veel schimmels en gisten. De bloeddruk is ook aan de lage kant (door het vocht en zoutverlies). Hij schrijft toch een anti-biotica voor, die we zelf bij ons hebben. Ondanks dat Jonneke niet happig is op anti-biotica’s, zal ze er nu toch aan moeten geloven. We hopen en bidden dat het nu beter zal gaan.

Een reis met een doel! Vandaag doel één!!!

Een bezoek aan het CREN is zeer de moeite waard. Het CREN is het centrum voor ondervoede kinderen. Dit is één van de projecten waar we geld voor hebben gekregen van de sponsors en andere gevers. Vandaar dat we hierover iets meer zullen vertellen.

Andre Yanogo, de manager van een aantal projecten, vertelt ons eerst iets over de organisatie, deelprojecten en gang van zaken. In deze provincie hebben ze, behalve het  CREN, ook het landbouwtrainingscentrum, bosbouw-centrum, voorlichting in de dorpen, werkgelegenheidsprojecten voor de vrouwen, radioprogramma’s (voorlichting en evangelisatie).

Ondervoede kinderen…

Door eenzijdig voeding, of gewoonweg te weinig eten, raken hier nogal wat kinderen ondervoed. Het was dus hard nodig dat hier hulp werd gegeven. Ondervoede kinderen verblijven met hun moeder tussen de 2 weken en 3 maanden op het centrum, afhankelijk van de ernst van de ondervoeding.

De hulp richt zich in de eerste plaats natuurlijk op de kinderen, die zes keer per dag speciale papjes krijgen. Ze worden elke dag gewogen en gemeten en als ‘t nodig is krijgen de kinderen medicijnen.

Daarnaast krijgen de moeders voorlichting; elke morgen wordt er over een onderwerp iets verteld, zoals over hygiene, voeding, ziekten, family planning, bereidingswijzen van voeding zodat vitaminen bewaard blijven en nog veel meer. Om deze dingen in de praktijk te oefenen, verbouwen de moeders ook groenten en mais en soja. Ook bereiden de moeders om de beurt het eten voor de kinderen/baby’s, zodat ze weten hoe ze maispap kunnen verrijken met bijv. groenten en olie.

‘Sante Communitaire’…

Het blijkt dat mensen hier echt heel weinig weten over gezondheid, voeding en hygiene. Daarom is ook gekozen voor een preventie-project ‘Santé Communitaire’. Het is nog altijd beter voorkomen dan genezen. Gezondheidswerkers trekken de dorpen in om daar vooral de kinderen tussen de 0 – 5 jaar te wegen, meten, vaccineren en voorlichting te geven aan de moeders. De voorlichting gaat ook weer over de meest uiteenlopende onderwerpen. En de kinderen worden op deze manier ‘in de gaten’ gehouden en als het ‘fout’ gaat, kunnen er snel maatregelen genomen worden.

Maar wat blijkt? Er komen eerder meer dan minder kinderen op het CREN. Terwijl je zou verwachten dat met de voorlichting er minder ondervoede kinderen zijn. Maar omdat het CREN steeds meer bekendheid krijgt, komen de mensen van heinde en ver, zelfs tot ver buiten de provincie.

Heel hartelijk bedankt!!!

Als we aan Andre Yanogo en de twee gezondheidswerkers vertellen dat we geld ingezameld hebben voor onder andere de gezondheidsprojecten, stralen hun gezichten. Geweldig! En gelijk komen er al ideeen wat ze met het – voor hen vele, vele geld- gaan doen. Van het totale ingezamelde bedrag gaat    € 2500,- naar deze projecten. We bedanken hierbij alle gevers heel hartelijk, en we hebben met eigen ogen gezien hoe nodig het is.

Marianne ‘Burkinabe-zuster’…

’s Middags heeft Marianne laten zien dat het ‘menes’ is met haar voornemen om hier zuster te zijn. Ze heeft de schooldokter (is een verpleegkundige, maar probeert te functioneren als dokter) geholpen. Hij komt hier twee keer in de week bij het jongensinternaat. Dat is ook wel nodig met 180 jongens. Even voor de collega’s (van Marianne) van 3a een kleine impressie. Het is ongelooflijk wat een huidproblemen die jongens hier hebben. Veel jongens hebben gele diepe wonden op de onderbenen. De schooldokter maakt het eerst om de wond schoon met alcohol en dan gaat er een grote hoeveelheid jodium in. Nog een beetje amoxicillinepoeder, verbinden met een gaasje en fixeren met een pleister (ze hebben hier geen cutinova foam). Marianne deed er volgens de arts te grote pleisters op (Nederlands formaat), maar hier hebben ze niet zo veel dus moest ze een beetje rustig aan doen. Het instrumenta-rium wat ze gebruiken wordt met Omo een beetje gewassen en daarna in de alcohol gelegd, waarna de alcohol aangestoken wordt.

Verder zijn er leerlingen met hoofdpijn, beginnende keelontsteking, bronchitis, buikklachten. Het maakt niet uit wat ze hebben iedereen krijgt ibuprofen en antibiotica. Zoals jullie begrijpen gaat het er hier dus iets anders aan toe.

We zijn trouwens erg blij dat we kunnen vertellen dat het met Jonneke weer goed gaat. De diarree is gestopt en nu is het alleen nog een kwestie van weerstand opbouwen.

O ja, Sjoerd heeft Djembé-les gehad van Philibert, een leerkracht. Als je het die mannen/jongens ziet doen, lijkt het makkelijk. Schijn bedriegt ook nu. Vanaf deze les 1 worden we elke morgen gewekt met het getrommel en elk momentje dat vrij is, wordt de Djembé bespeeld (we oefenen inmiddels allemaal…dus buren bereiden jullie je maar vast voor)

Is je erf wel schoon???

Hoe de mensen hier leven, hebben we van dichtbij gezien. Vandaag deel twee van het gezondheidsproject, namelijk ‘Sante Communitaire’. We zijn met een van de gezondheidswerkers meegeweest de dorpjes in. Een kijkje bij verschillende stammen: Nuni (vierkante huisjes) en Mosssi (ronde huisjes)

Om de mensen bewust te maken van hygiene in en rond het huis, is er een soort campagne gestart die nu al twee jaar duurt. Er is nu een wedstrijd wie zijn ‘court’ (erf met verschillende huisjes bij elkaar) het netst en schoonst heeft. Elke maand, op een willekeurige dag, komen gezondheidswerkers kijken en beoordelen op verschillende punten en aan het eind van het seizoen krijgen de drie beste een cadeau.

De punten waarop een ‘court’ beoordeeld wordt, zijn onder andere:

-          Is er een latrine? – met een gat van minstens 4 meter diep en kunnen de dieren daar niet bij komen

-          Is er een douche? – ommuurd hokje waar mensen zich kunnen wassen

-          Is er een stenen omheining? – mag niet weggeregent of afgebrokkeld zijn.

-          Is er een plaats voor de dieren? – zodat de kinderen niet door de uitwerpselen van de geiten, koeien enz. lopen

-          Hoe is het erf? – is het netjes en schoon, aangeveegd

Moeilijk werk, want veel mensen doen het omdat het voor de wedstrijd is. Een klein voorbeeld: in de verte zagen we steeds stofwolken boven de huisjes opstijgen… ‘de madame is in het dorp, snel, snel, snel nog even het erf netjes maken.’ Maar ze staan er niet echt achter, ‘het is altijd zo geweest waarom moeten we veranderen?’. Mentaliteitsverandering is echt een van de moeilijkste dingen bij het ontwikkelingswerk.

Als wij er rondlopen dan denk je: ‘dat ze nu niet gewoon dit of dat …’ of ‘Toch logisch dat je de poep van de geiten niet op de erf wil hebben?’ of ‘Je kunt de kinderen toch ook leren om het erf aan te vegen?’ Enz. enz. Blijkbaar zijn dingen niet zo makkelijk als wij denken of zouden willen.

Maar ook al gaat het langzaam, toch is het goed dat ze op deze manier de mensen bewust proberen te maken van ‘voor ons heel gewone dingen’. Ook al is het soms de vraag of dit lukt en ook moet?

’s Middags wordt er verder aan het kippenhok gebouwd. Het schiet al aardig op, nog een dagje en het is bijna af. Bijna, want er moeten golfplaten zijn, maar alleen Wim weet waar die liggen. En Wim zit in Ethiopie, dus…

Het kippenhok is erg groot voor Burkinese begrippen. Het ‘maison de poule’ is bijna groot genoeg voor een gezin! Sommigen lachen dan ook verbaasd als ze horen dat dit een kippenhok wordt.

Le voiture vert, avec les blancs…

Weet je wat de attractie is van Leo (de ‘stad’ waar we nu zijn)? Een paar blanken die op het dak van de auto zitten. (kunnen we toch met z’n vieren met een auto mee en achterin smelt je weg) Iedereen en alles weet welke kant ‘le voiture vert avec le blanc’ heen is… Veel verbaasde en lachende gezichten, veel gezwaai. Prachtig, we genieten. Trouwens, als er mensen zijn die hartelijk, welgemeend hardop kunnen lachen, is dat hier wel. Je móét gewoon lachen als de mensen hier lachen. In de kerk wordt er lachend gezongen, in de stad wordt er lachend verkocht, kinderen lachen op ezelskarren.. Iets heel waardevols, zoals de mensen hier, ondanks alle dingen, blijven lachen. Niet gemaakt, maar echt!

Marianne was gister met Christinne naar een culturele avond met traditionele dans en zang geweest en dit was zo leuk dat we besluiten vanavond met z’n allen te gaan. Erg gezellig en leuk om te zien hoe ze hier dansen en muziek maken. Een goede cultuurindruk. (en wat jammer dat we de video niet mee-hadden…)

Oh ja, weten jullie trouwens dat je altijd uit moet kijken als er mensen heel dicht op je komen staan. Marianne heeft dit ondervonden. Toen zij gisteren op die gezellige cultuuravond was, stond er een jongen wel heel dicht op haar (iedereen stond boven op elkaar, maar dit was wel héél dichtbij), dus Marianne denkt na een tijdje: ‘nu is het wel genoeg geweest’ en draait een beetje weg. Gaat weer fijn van de muziek genieten. Verdraaid, staat hij weer zo dichtbij, ze draait nog verder weg, maar bedenkt ook op dat moment dat ze geld in haar zak heeft. Snel voelen…… Jammer joh, weg geld!!!!! (ongeveer acht euro) We wilde toch dingen leren op deze reis?

De volgende dag (9 november) zijn we weer naar de kerk geweest, waar een missionarisse uit Canada, die al 14 jaar in Leo woont, preekte. Heel eenvoudig en duidelijk, met wat meegebrachte materialen, wordt de ‘wonderbare spijziging’ uitgelegd. Uit de kerk hebben we bij Christine echte Douwe Egberts koffie gedronken, heerlijk. Ook hebben we met een ander Nederlands stel –Hans en Gertrude Groot Wassink-, die op het landbouwproject zijn voor stage, liederen met gitaar en djembe gezongen. Gaaf!

Met de hele Nederlandse club hebben we gegeten. Van het laatste restje kaas hebben we genoten en we hebben zoete patat en bakbananen gefrituurd.

Groote schoonmaak…

Het is bijna jammer om weer weg te gaan uit Leo. We zijn hier nu ruim een week en vooral op het terrein van de school krijg je leuk contact met de mensen. Ook is het leuk dat we in de buurt mensen en winkels en plaatsen leren kennen.  Jonneke heeft van een lap bij de kleermaker een rok laten maken, Marianne leert haar ‘nieuwe collega’s’ steeds beter kennen, Sjoerd en Jan weten inmiddels precies waar ze het lekkerste brood, goedkoopste drinken, eieren en dat soort dingen kunnen kopen.

Maar er is een tijd van komen en een tijd van gaan. Voor het ‘gaan’ moet er nog het een en ander gebeuren: kleren wassen (oke, laten wassen -maar voor nog geen euro wordt een hele ton met was gewassen-), auto schoonmaken, spullen uitzoeken, alles weer netjes in kisten (de helft staat inmiddels in het huisje), het kippenhok zo ver als mogelijk afmaken, wat ‘klusjes’ voor Christine enz. enz.

Lekker dagje, da’s echt gezellig met z’n vieren zo bezig zijn. Ja, en dat gaat nog steeds zonder ruzie!

Weer in Ouagadougou…
We zijn nu weer in Ouagadougou om verschillende dingen te regelen. Een visum voor Ghana, geld wisselen, leuke souvenirs - waaronder een djembe - kopen, alle mails schrijven (jullie hoeven elke keer maar een mail te sturen, maar wij moeten elke keer 20 mails beantwoorden) en natuurlijk de site bijwerken, want jullie hebben ondertussen al een week niets gehoord. Dus al met al blijven we hier een paar dagen. We zijn nog een Nederlands stel -Paul en Renate- tegengekomen die al vele maanden door West-Afrika reizen. We hebben ergens wat gedronken en vele verhalen uitgewisseld. Zij waren al in Ghana geweest en hadden leuke tips. Wil je meer over hun reis lezen, ga dan naar www.gewoongaan.nl.

In Burkina hebben we genoten van de vriendelijke en hartelijke mensen, die 'gewoon' een praatje komen maken, zonder daarna om geld te vragen.
Maar we hebben ook zin om naar een Engelstalig land te gaan (Ghana), want in het frans kunnen we nog steeds niet echt een gesprek voeren.

terug