Landen / Mozambique

reisverslag:

Reisverhalen Mozambique

Klik hier voor reisbelevenissen Malawi 

Verblijf: 3 april –

Leuk, weer een nieuw land! Elke keer is het weer leuk om een nieuw land te ‘ontdekken’. Een van de eerste dingen die ons opvalt in dit land is de taal, geen engels maar portugees. Mozabique is een Portugese colonie geweest en je merkt dat in de eerste plaats aan de taal, maar ook aan de bouwstijl. Gewoon weer heel anders dan in Malawi.
De weg naar Tete vanaf de grens lijkt langer dan we gedacht hadden… we komen er in het donker aan. Gelukkig hebben we een waypoint van een camping: invoeren in de GPS en pijltjes volgen en dan kom je er vanzelf.
De camping heet: ‘Jesus É bom’ (Jezus is goed). ‘t Is niet meer dan een grasveldje een paar huisjes, openlucht wc en douche, maar wel een prachtig uitzicht op de Zambezi- rivier.
Dat we bij ‘gewone dorpsmensen’ staan, merken we de volgende morgen. Geklingel van potten en pannen, geschrob van kleren en schoonmaken van een … ja echt, geitenkop. Dat ding is al haar-vrij, maar nu wordt’ie nog eens lekker afgeborsteld, bek schoongeboend… Mmm, heerlijk om naar te kijken zo onder het ontbijt (ahum).

Geduld is een schone zaak…
Nadat we geld hebben gewisseld in de stad (Tete is niet veel aan) rijden we door naar Beira. Dit ligt niet helemaal op de route, maar daar is de grootste kans dat we een internetcafe vinden en aangezien de site weer moet worden bijgewerkt, een nieuwsbrief verzonden en brieven gestuurd…
Beira is een oude vervallen stad. De gebouwen (veel middenbouw) zijn vervallen, verveloos en vies. Ook niet een van Mozambiques schoonheden dus. Je kunt aan deze dingen wel zien dat ze tijdens en net na de burgeroorlog (stopte in 1994) niet veel aandacht hebben gehad voor gebouwen, wegen enz. Maar het uitzicht op de camping is prima: vanuit de tent de zee zien… prive-security (schijnt wel nodig te zijn), kortom best plekkie om het weekend door te brengen. De zee is alleen hier bij de stad wel een beetje viezig, volgens mij willen we niet weten wat ze allemaal in de zee lozen…
Dat de site bijwerken niet vanzelf gaat, blijkt op maandagmiddag. Er is hard gewerkt om verhalen en foto’s klaar te krijgen, komen we bij het internetcafe: geen stroom. Hoelang het nog gaat duren? Nobody knows. Maar weer terug naar de camping, iets drinken, spelletje doen en het nogmaals proberen. Blijkt het floppie kapot… en daar staat alles op. Terug naar de camping. Om het compleet te maken is de computer nog een keer of twee uitgevallen… Tja…
 
‘Melk uit een kokosnoot, je wordt vanzelluf groot’...
We blijven niet langer dan nodig is in deze stad, maar gaan naar het zuiden. Het landschap is groen en glooiend en er staan ongelofelijk veel palmbomen, wat tikkeltje tropisch aandoet. Als ze hier alle kokosnoten moeten opeten die hier aan de palmen hangen…
We zien ook prachtige ananassen liggen, dus stoppen in een dorpje om er een paar op de kop te tikken. Zodra we stoppen komen er van alle kanten mensen aangerend: armen vol ananassen, schalen cashewnoten en stapels sinaasappels. En dan staan ze met z’n tienen te dringen en te schreeuwen voor je raam. Je moet hier gewoon een sport van maken en na tien minuten hebben we vier reuze-ananassen en een mega-zak cashewnoten voor 6 euro. Heerlijk!
Ruim 600 kilometer verder komen we bij Vilankulos. Een dorp wat eigenlijk ‘op het strand’ is gebouwd. We kamperen bij Baobab Beach, tussen een baobabboom en palmbomen. Wit strand, blauwe zee, groene palmbomen, gekleurde bootjes… Mja, we voelen ons nu toch wel met vakantie.
En we besluiten ook dan maar te doen ‘alsof we vakantie hebben’, da’s lang geleden namelijk. (ahum)
Je krijgt hier gewoon zo’n gevoel van: ‘op een onbewoond eiland, loopt er niemand voor je neus. En je voelt je er blijijij want… lekker leven is de leus. Drinkt… melk uit een kokosnoot, je wordt vanzelluf groot!’

Kletsiekletsie
Als we allemaal ‘genoeg’ gehad hebben van het onderwaterwonder, varen we naar een eiland. We lopen langs het strand, zoeken schelpen, vangen krabben, kortom genieten van de prachtige natuur. Helaas zijn de wolken nog niet helemaal verdwenen en opeens komt er harde wind en als we net in de boot zitten begint het te plensen… nee te gieten… nee te hozen. Met bakken komt het uit de hemel. Kletsiekletsienat zijn we! Gelukkig hebben we onze zwembroeken/bikini’s aan, dus zo heel erg is het nat worden op zich nog niet. Maar de regen en de wind zijn zo koud! Brrr… We krijgen gewoon de slappe lach als we naar elkaar kijken hoe we ineengedoken zitten te bibberen, met de stromende koude regen over onze koppen en af en toe (gelukkig warm) boegwater over ons heen. De boot gaat in volle vaart op ‘huis’ aan… maar dan is drie uur eeeecht wel laaaaannnggg!
De regen wordt even minder en de zon laat zich zelfs even door de wolken zien… heerlijk, even opwarmen. Maar niet te vroeg juichen want voor ons is de lucht weer zwart. En ja hoor, kwartiertje later krijgen we bui twee over ons heen. En we hebben het koud! En we zijn nat! En we hebben trek in warme thee of chocolademelk! Lekkere pizza is trouwens ook goed.
Als we aankomen bij de camping, springen we de zee in: die is tenminste lekker warm! We drogen ons af, trekken droge kleren aan en gaan in de bar/restaurant iets drinken en bestellen een heerlijke pizza.
Wat een dagje ‘paradijs’ had moeten worden, eindigde in een ‘kletsiebibberdag’. Maar we hadden deze dag – ondanks de kou en de regen - toch niet willen missen.

Jerrycan foetsie!
We zijn er ook weer eens achter gekomen dat er ook mensen in Mozambique zijn die het verschil tussen het mijn en dijn niet  weten. Na het doen van enkele boodschappen in Vilankulos willen we deze in de koelkast (achterin Jans auto) leggen. Ziet Marianne opeens dat de jerrycan niet meer op de auto zit. Ze snapt natuurlijk gelijk dat hij gestolen moet zijn, maar zit nog in de ontkenningsfase en vraagt dus aan Jan waar hij die jerrycan heeft gelaten (hij was namelijk op de auto aan het passen). Jan sprint de auto uit en begint aan de omstanders te vragen (stuk of dertig) of ze wat gezien hebben. Wij??? Nee, moeten wij wat gezien hebben dan?? Ja hoor, net of wij dat geloven dat jullie niets gezien hebben. Marianne gaat het dan nog maar aan een paar andere vragen die niet in het dorp thuis horen, zij hebben ook niets gezien maar kennen wel een paar mensen en vragen het aan hen. Die kan ons vertellen dat er iemand mee weggelopen is, maar hij zegt niet wie. Uiteindelijk nadat we gezegd hadden dat we dan maar naar de politie zouden gaan, zeggen een paar jongens dat ze de jerrycan wel gaan zoeken. En ja hoor met drie minuten is hij weer terecht. Het kost ons iets langer dan drie minuten om over het gevoel heen te komen dat niet alle mensen te vertrouwen zijn, maar na een uurtje is dat ook weer voorbij en genieten verder van ons dagje.

Helder – helderder – helderst
Hoe zuidelijker we gaan, hoe helderder de zee lijkt te zijn en waar we nu zijn is het water glashelder en blauwblauw. Prachtig. We zijn aangekomen bij ‘praia do Tofo’ oftewel ‘Tofo beach’. Een van Mozambiques populairste vakantiebestemmingen…
Dat is wel te merken aan de volle camping. Het is ook paasweekend, dus voor veel mensen een lekker weekend vakantie houden. We bedenken dat we Palmpasen hebben we gevierd in palmland.
We vinden het wel jammer dat we nu niet in de buurt van een kerk zijn (zulke dingen zijn soms moeilijker te plannen), maar ook hier kunnen we het Opstandingsfeest van de Heere Jezus vieren en gedenken.
Prachtig stralend weer wordt afgewisseld door een lekker fiks buitje, het is heerlijk om lange enden langs het strand te lopen, schelpen te zoeken, met de golven te spelen, de zee is hier echt geweldig!

Lege schelpen
zoeken
langs
de vloedlijn
van Gods wijsheid.

Aan alles komt een eind… ook aan deze zon-strand-zee-dagen. We gaan naar de hoofdstad Maputo. Weer een kilometer of vijfhonderd.  Eigenlijk hoeven we alleen boodschappen te doen en te tanken en dan weer door. Omdat het al laatmiddag is, als we klaar zijn met alles zoeken we eerst naar een camping. Maar de camping die in de Lonely Planet staat, bestaat niet meer. En er is geen andere voor in de plaats gekomen, dus gaan we naar een ‘Backpackers’. Ziet er nieuw en netjes en schoon uit, daar is de prijs ook wel naar. Voor een bed in een kamer 8 euro p.p. en voor een ‘double’ een eurootje of 27. Mmm, dat is toch wel aardig wat. Dan maar met z’n vieren in een ‘dorm’… er staan vier stapelbedden, maar we zijn de enige dus slapen we alle vier op de benedenverdieping. Toch wel lachen met z’n vieren in een kamer slapen. Slapen doen we niet voordat we een heerlijk bord macaroni op hebben, kijkend naar ‘The Gladiator’ (ja, ja, ze hebben zelfs een dvd-speler!).

De volgende morgen gaan de mannen eerst op zoek naar nieuwe remschijfjes voor Jans auto. ‘Heel erg op’ zijn ze; ze maken meer geluid dan dat ze remmen. Rond een uur of elf rijden we de stad uit richting Swaziland. Op naar het ‘eennalaatste land’!

Lees verder bij Swaziland

Route en Waypoints

Waypoints komen nog... nu efff genieten op het strand!!!

terug