Landen / Swaziland

reisverslag:

Reisverhalen van Swaziland

Reisverhalen en foto's

Route en waypoints

Tips en bijzonderheden

Klik hier voor de verhalen en foto's van Mozambique

'Ik weet niet wat het is, maar dit is echt mijn land’, zegt Marianne aan het eind van de middag. Ze is na een middagje al helemaal verknocht aan Swaziland. (wat moet dit nog worden? Krijgen we haar zo nog mee?)
Het is inderdaad erg mooi, net of je in Schotland bent. De bergen, de rust, wel bijzonder ja. We slingeren door de bergen, genieten van de zonsondergang en komen uiteindelijk bij ons doel aan: Sobantu guestfarm. Het is een steil weggetje omhoog, dus even terugschakelen. En dan…. Knal! Een niet al te harde, maar toch fikse klap geeft aan dat er iets wel echt fout is met de groene Landie. Ajajaj.
En inderdaad: iets met de versnellingbak/koppeling of zoiets, hij doet het echt niet meer. Betekent geen meter meer kunnen rijden. Dat geluidje wat we de laatste dagen af en toe hoorden, was blijkbaar toch echt iets. Je hoort namelijk altijd wel iets aan een Landie…
Maar goed, staan we daar voor een steile helling en niet voor- of achteruit kunnen... tja alleen van de heuvel af dan?! Gelukkig zijn we met twee auto’s en zo hebben we elkaar weer (voor de zoveelste keer) nodig. En de sleepkabel die we in Zuid-Afrika gekocht hadden, komt ook goed van pas. En ‘White Elephant’ laat zijn krachten zien… en zo komen beide auto’s boven op de berg waar we kunnen kamperen. We steken een vuur aan… genieten van het prachtige uitzicht –al is het donker-, van de miljoenen sterren, van lekkere bbq en een koud biertje! Morgen zien we wel weer!!

En wat we zien bij het wakker worden is adembenemend… De zonsopgang over de bergen… Daar zijn geen woorden voor!

Na een heerlijk ontbijt met thee, brood en gebakken eieren maken we ons klaar voor de ‘sleeprit’ naar Mbabane, de hoofdstad van Swaziland. De grootste kans dat we daar iemand vinden die de auto kan repareren. De auto’s worden aan elkaar ‘geknoopt’ en daar gaan we! ‘De bergen op, de dalen in, vooruit met flinke pas.’ Nou ja, met flinke pas is wat moeilijker als we een helling opgaan.Vooral de vele verbaasde gezichten en de klappen die we krijgen als het sleeplint te snel strak trok geven ons lol in deze situatie.  Onze ‘white elephant’ heeft het wel zwaar, met z’n eigen gewicht + ruim 3000 kilo extra. Het komt zelfs zover dat we op de snelweg tegen een helling stilstaan, maar ‘in z’n laag’ komen we weer vooruit!
Gelukkig is het niet zo heel erg ver (ruim 50 km) en sneller dan we gedacht hebben zijn we in de stad.
We vinden een garage en daar willen ze ons wel helpen. ‘Alleen vandaag hebben we het druk, morgen is het zaterdag dan werken we niet, zondag ook niet en maandag is een vrije dag, omdat de koning jarig is.’ Uiteindelijk kunnen ze tijd vrij maken om in elk geval de versnellingsbak eronderuit te halen en zien wat er precies fout is. Maar aan het eind van de middag is het nog niet klaar… dus dat wordt wachten tot dinsdag!
Mmm, volgend ‘probleem’… slaapspullen, kleren, computerspullen, kookspullen… alles ligt in de auto en de auto moeten we nu een paar dagen missen! Even heeeeel goed nadenken wat we allemaal nodig hebben!

Gelukkig vinden we een goede ‘backpackerslodge’. Een groot huis met prachtig uitzicht over de heuvels, heel gezellig en huiselijk; met een paar lekkere zit/hang-banken, een keuken waar we kunnen koken, broodroosteren, we kunnen hier internetten, kortom: een prima plek om een paar dagen ‘verplicht’ te blijven.
Zaterdag gaan we naar de markt: elke keer weer leuk! Ook kopen we souvenirs bij de craftmarkt, we bezoeken een waterval en een ‘echt swazidorpje’. Tenminste, dat hoopten we. We willen de echte Swazi’s zien, met hun traditionele kleding. Maar blijkbaar is daar weinig meer van over. Het dorpje waar we geweest zijn, is niet meer dan een soort openluchtmuseum, met een voorstelling van de tradionele dansen ‘s morgens en ‘s middags, een rondleiding, waar je interessante dingen hoort (dat de vorige koning 100 vrouwen had en 600 kinderen, en de huidige koning 6 vrouwen, een vriendin en ook een hele reeks kids) Maar je ziet geen mensen echt eten koken, geen kinderen, geen was buiten hangen, het leeft niet. Wel jammer!
Jammer (voor ons als toeristen) dat zulke kostbare tradities langzamerhand verloren gaan… toch, is het bij ons niet hetzelfde gegaan? Wie draagt nog klederdracht? Wie doet nog de was zoals vroeger?  Wie leeft nog in een plaggenhut?
Overal in de wereld zie je dat stammen, culturen en tradities ‘verdwijnen’.  De ontwikkeling gaat door. Van sommigen dingen is het jammer dat het weg gaat, van andere dingen is het goed.
We merken hier wel hoe leuk het is als er voorwerpen, kleding etc. uit die tijd bewaard blijft in een (openlucht)museum.

Koningdag!
Op koninginnedag zijn we niet in Nederland, op koningdag wel in Swaziland. Maandag 19 april is koning Mswati III jarig – 36 jaar - en dat betekent feest! Net als in Nederland is het een feestdag, de winkels zijn dicht, heel veel mensen lopen in tradionele kleding en er zijn optredens van verschillende groepen. We wisten niet hoe laat ‘het feest’ begon, en jammergenoeg kwamen we er in de stad achter dat het al voorbij was. Helaas pindakaas!  Maar in de stad komen we een groep mannen in traditionele kleding tegen die voor ons nog wel even een dansje op willen voeren. En dat voor de KFC (een soort McDonalds). Dat is erg leuk en wij hebben gelijk van de gelegenheid gebruik gemaakt om nog even een paar foto’s te maken.

Auto maken?
Dinsdag is de eerste dag dat we meer te weten komen over de auto. Dat is om 10 uur nog niet zoveel bijzonders: de versnellingsbak is er nog niet onderuit. Wachten dus.
Rond tussen de middag is min of meer duidelijk wat er aan de hand is: …………?????!!!!!!!!!!!!!!!!
Maar dat kan deze garage niet maken en moeten we een ‘gearboxdocter’ (iemand die gespecialiseerd is in versnellingsbakken) opzoeken. Die zit in Manzini, dichtbij de backpackers waar we zitten.
Woensdagmorgen kunnen Sjoerd en Jan terugkomen. En als ze daar komen, blijkt dat het onderdeel (onderdelen) wat nodig is in heel Swaziland niet te krijgen is. Daarvoor moeten we naar Johannesburg.
En zo krijgen Jonneke en Marianne, die even een rondje lopen en foto’s maken, plotseling te horen dat we nu naar Johannesburg gaan. Snel snel snel alle spullen bij elkaar pakken, auto’s inladen zo dat de dames nog een redelijk comfortabele zitplaats hebben, versnellingsbak ophalen, tanken en daar gaan we! Niet gedacht dat we zo plotseling zouden vertrekken...

Lees verder bij Zuid-Afrika II

terug