Landen / Zuid-Afrika II

reisverslag:

Zuid-Afrika II

Reisverhalen en Foto's

Naar Zuid-Afrika
Als we bij de grens komen, moeten de jongens (voorin) de paspoorten laten zien – 4 stuks. ‘Ik zie maar twee mensen, waar zijn de andere twee?’ ‘Achterin’ Nou, dat moeten ze wel even zien. De achterdeur gaat open en ja warempel… daar zitten de dames. De douanebeambte kijkt Sjoerd aan en zegt: ‘You’re bad man’. Ja, ja de waarheid is hard, of niet? Inderdaad is het niet heel geweldig om vele uren achterin zo’n bak door te brengen –maar je moet wat als je mee wilt naar Zuid-Afrika?-, maar we spelen galgje, ‘ik zie ik zie wat jij niet ziet’, we lezen, proberen wat te slapen en uiteindelijk valt het allemaal reuze mee. Via Amsterdam en Ermelo komen we om een uur of half negen in Heidelberg bij de van Niekerks aan. ‘Heerlijk, thuis’ is het voor Jonneke, die dit huis als haar afrikaanse thuis ziet.

Auto nu echt maken?
De volgende morgen gaan Sjoerd en Jan al vroeg richting Johannesburg waar oom Neels een goede mechanic weet voor zulke dingen. Eind van de middag of morgenochtend zal hij klaar zijn. We besluiten om deze dag niet nutteloos door te brengen en gaan naar Bruma (een hele grote art's en craftsmarkt) om de laatste souvenirs te kopen. Aan het eind van de middag krijgt Sjoerd een telefoontje dat de versnellingsbak klaar is. We halen het ding op en diezelfde avond rijden de mannen richting Swaziland. Ze halen de grens niet voor tien uur – dan gaat ‘ie dicht – en slapen in Ermelo. Een van de koudste plaatsen in Zuid-Afrika en dat hebben ze geweten!
Volgende morgen vroeg vertrekken ze richting Mbabane waar de hele dag gewerkt wordt om de boel weer op z’n plaats te krijgen. Eind van de middag proberen ze ‘m uit en… als je de auto in de eerste versnelling zet, gaat hij rijden zonder gas te geven! Oeioeioei… dit zit nog niet helemaal goed. Zorg dan de je de clutch goed monteerd ei.....!
Maar goed, het is vrijdagmiddag dus het personeel gaat naar huis. Nu moeten jullie weten, de landy staat in een BMW garage waar niemand anders dat het personeel mag werken. Moet je net Sjoerd hebben... samen met de bedrijfsleider werkt hij met Jan nog de hele avond om opnieuw de versnellingsbak (zo'n 100kg) er onderuit te halen.  Omdat het al laat is en ze geen zin hebben een camping te zoeken, slapen ze in de Jans auto op straat voor de garage…

Marianne en Jonneke vermaken zich intussentijd wel. Heidelberg een beetje verkennen, boodschappen doen, (sollicitatie)brieven schrijven, foto’s maken van de mooie herfstkleuren, computerwerk, foto’s in mapjes doen, koekjes bakken, kortom we vervelen ons niet. Toch zullen zij erg blij zijn als de mannen met de auto’s weer terug zijn…

Wanneer is de auto nu echt gemaakt?
Of er nooit een eind aan komt… Zaterdagmorgen gaan ze verder en als alles er weer onder zit, doet hij het nog niet zoals het hoort. Toch krijgen we – de mensen in Heidelberg- om vijf uur een telefoontje dat ze bij de grens zijn en over een uurtje of vier thuis zullen zijn. Hij doet het nog niet perfect, maar hij kan in elk geval rijden! Soms zit het mee, soms zit het tegen….
Zaterdagavond om negen uur arriveren ze in Heidelberg. Onder het eten discussieren oom Neels en Sjoerd druk met elkaar wat het dan nog kan zijn wat nu nog hapert. Maar we besluiten nu eerst van het weekend te genieten. ‘s Zondags na kerktijd komen Leon en Kim en Retha en Johny en zo ‘braai en kuier ons baie lekker’. Echt gezellig met zo’n koppel.

Van-alles-en-nog-wat-week
De afgelopen week hebben we echt een rommelweek gehad. Naar de garage gereden in Johannesburg om te vragen wat het nog met de auto kan zijn. De mechanic vertelt dat hij het een en ander goed heeft aangedraaid en daarom is het een beetje stroef, maar het gaat vanzelf over… en inderdaad na nog een paar ritjes doet hij het nu echt goed! Heerlijk!
Dinsdag is het een vrije dag in Zuid-Afrika: 10 years of freedom. Oftewel: 10 jaar geleden (1994) zijn er voor het eerst democratische verkiezingen gehouden waar de ANC (grootste partij van de ‘zwarten’) glorierijk won. Sindsdien is er veel gebeurd en veranderd in Zuid-Afrika. Werden eerst de ‘zwarten’ als minder gezien, nu kregen zij ook rechten, zoals onderwijs, goed betaald werk (met of zonder passende opleiding…). We gaan niet tever uitwijden over de problematiek van ‘regstellende aksie’, daar kunnen we uren over praten. De meningen over ‘het nieuwe Zuid-Afrika’ zijn verdeeld, maar dat er zorgen zijn over land kan niemand ontkennen.
Sjoerd en Jonneke zijn naar vrienden geweest, Minnie en Cobus met hun zoontje Aidan. Vier jaar elkaar niet gezien dat betekent dat we elkaar veel te vertellen hebben. De vrije dinsdag is dan ook ideaal om een dagje te ‘kuieren’. We gaan ook nog naar kunstwinkeltjes bij hun in buurt. Wat een fantasie hebben sommige mensen… In een betonnen paadje wat naar een winkel gaat, zijn borden, vorken, messen, lepels, fles wijn, mixer en nog veel meer ingemetseld. Een muur van lege flessen, een waterval met oude wasbakken, prachtig beschilderde muren, kleurige paadjes, kortom een rijtje winkels waar je je ogen uit kijkt!

We helpen oom Neels in de garage, winkelen in Johannesburg en nog veel meer. Kortom, we doen veel, maar er is niet zo heel veel opwindends over te vertellen.
 
Hier is het hele verhaal begonnen…
Oom Neels is ook een ‘bietjie’ LandRovergek. Hij spaart, verzamelt, knutselt aan LandRovers en in de loop van de tijd heeft hij er heel wat bij elkaar. Achter in de ‘tuin’ staan er een stuk of acht tot tien en dan hebben we nog niet alle losse onderdelen erbij gerekend. Hier zien we ook ‘die blou Landie’ … waar Sjoerd en Jonneke in 2000 hebben rondgereden toen ze hier waren. Met die ou blou Landie is het hele Afrikatourverhaal begonnen. Want toen werd Sjoerd verliefd op Landies, toen kregen we werkelijke kriebels om over land naar Zuid-Afrika te gaan… Want combineer LandRover en geboorteland Zuid-Afrika met elkaar en dan is het zover. (oke voorbereidingen duren wel een paar jaar…) En zo zien we aan het (bijna) eind van de reis, het begin…  Voor de Land Rover-liefhebber hier een paar foto’s van oom Neels’ verzameling.

Het einde komt nu echt in zicht…
In de afgelopen tijd hebben we ook de verscheping van de auto’s geregeld. Er waren wat kleine strubbelingen (verkeerd begrepen datum enzo), maar nu is het dan bijna zover. De auto’s gaan de container in! Dat betekent dat we echt de laatste dingen kopen, regelen enzovoorts en erg vroeg op een koude herfstmorgen richting Kaapstad gaan rijden.
Veel mensen hier hebben het over ‘De Kaap’, ‘familie in de Kaap’ alsof het een kippenstukje is. Toch ligt Kaapstad ongeveer 1500 kilometer verder! Vanuit Nederland gerekend  zit je dan in Zuid-Frankrijk. Daarom gaan we ook vroeg op pad, zodat we de eerste dag de grootste helft kunnen rijden. Met een gewone auto kun je je tanden op elkaar zetten en gewoon even sjezen. Maar Land Rovers rijden niet zo makkelijk 140 km/u.
Onderweg zien we iets van de uitgestrektheid van het land. Ongelofelijk groot. Een afstand die Sjoerd en Jonneke ooit in twee uur vliegen hebben gedaan, duurt nu uren en uren. Hoewel de omgeving niet bijzonder afwisselend is, gaan de uren snel voorbij. Regelmatig tanken, naar de wc, eten en een lekke band zorgen voor pauzes.
Aan het eind van de middag komen we bij Beaufort-West. Daar zullen we kamperen. Bij het ‘karavaanpark’ vertellen ze dat er geen stroom is (geen electriciteit en dus ook geen water, en dan gewoon het volle bedrag betalen…) dus vragen we naar een andere kampeerplek. Een paar kilometer buiten het dorp richting Kaapstad, zie je vlaggen aan de kant van de weg hangen en daar kun je ook kamperen. Oke, toedeloe, daar gaan we weer! En inderdaad, zo’n 10 kilometer buiten Beaufort zien we aan de linkerkant vlaggen. Het blijkt een grote ‘plaas’ (soort wildboerderij) te zijn, met chalets om te slapen, maar geen kampeerterrein. De eigenaar vindt het wel grappig dat we ‘helemaal uit Holland’ zijn komen rijden en zegt dat als ‘ons nie omge nie’ dat er geen toiletten en douches zijn, we wel in het ‘bos’ mogen kamperen. Hij zal voorop rijden om het te laten zien. En we komen op een mooi plekje! Uitzicht op een soort meertje, helemaal beschut, afgelegen, tussen de bomen, met vuurplek… wat willen we voor een 'laatste nacht' kamperen nog meer!? (en inderdaad, dan geeft het niet meer dat we niet kunnen douchen…) Voor de 'laatste keer' een vuurtje maken op deze manier, voor de 'laatste keer' kamperen…

De volgende morgen genieten we van de zonsopkomst en rijden redelijk vroeg weer verder. Laatste stuk. Het landschap wordt afwisselender, van heuvels naar bergen en in de Kaapprovincie zien we alweer de mooie wijnvlaktes, nu in prachtige herfstkleuren getooid. Langs de kant staan steeds mannetjes met ‘boksies druiwe’ en omdat wel wat lusten, stoppen we. Direct staan er 5, 6 man aan elke kant van de auto, de een met blauwe druiven, de ander met witte en de derde met witte en blauwe in één doos. We genieten weer van het grappige kleurlingafrikaans en onderhandelen over twee dozen druiven. Uiteindelijk voor totaal 25 rand (omgerekend 3 euro).  Daar kun je nog eens druiven voor eten!

Om een uur of een komen we in Franschhoek, bij de pastorie van familie Minnaar. Leuk om elkaar weer te zien! We eten wat en gaan daarna alles uit de auto halen en vervolgens met de spullen die we in Franschhoek gelaten hadden, weer erin. Wel een beetje passen en meten, maar het past… en er is zelfs nog ruimte over. ‘Ooohhh, hadden we best nog meer souvenirs kunnen kopen…’

Wijnproeven enzo…
De vorige keer dat we in Franschhoek waren, zijn we niet naar een ‘wijnplaas’ geweest. Dat doen we nu dus nog. We gaan naar Delheim en mogen 5 verschillende wijnen proeven. Marianne vindt vooral de rode wijnen ‘errug lekker, maar niet heus, smaakt naar oude sigaren!’. Het is echt leuk om achterelkaar wat wijnen te proberen, zodat je echt goed verschillen proeft.
Ook rijden we naar Kaappunt. Het ‘puntje van de wereld’. Ook al is Cape l’Agulhas het zuidelijkste punt en niet Kaappunt. Toch heeft Kaappunt, bij Kaap de goede hoop waar Jan van Riebeeck voor het eerst voet aan wal zette, iets aparts. Het is echt een punt en zodoende krijg je meer het gevoel van ‘einde van de wereld’. Het is jammergenoeg geen helder weer, dus we kunnen de Zuidpool niet zien…

Daaaag auto’s!
Maandagmorgen rijden we naar de verschepingsagent en daarna naar de haven. We hebben toch wel weer kriebels in ons buik, al is het anders dan de eerste keer toen we verscheepten vanuit Ghana. Daktenten en kisten van het dak schroeven, naar de container rijden, voorzichtig erin rijden, auto’s worden netjes en goed vastgebonden, en een paar uur later kunnen we weer gaan! Perfectos.

Nu moet er nog het een en ander met het carnet de passage geregeld worden, geld overmaken enz. maar tegen een uur of een is echt alles klaar. We lopen naar het winkelcentrum in Waterfront en eten ‘om het te vieren’ (je moet toch iets verzinnen…?) een heerlijk gebakken visje. Mmmm!
Bossie komt ons daar weer ophalen en vanaf nu moeten we het weer doen zonder auto, met een tas spullen. Komt heus wel goed.  Nu is het wachten tot het vliegtuig richting Nederland vliegt. Er vliegen regelmatig vliegtuigen die kant op, maar wij willen de goedkoopste vlucht… vandaar.
We beginnen nu wel meer en meer te denken en uit te zien om naar huis te gaan. Maar in deze ‘verplichte wachttijd’ zitten we niet stil; digitale foto’s ordenen, lezen, wandelen en de kerkzaal wordt door Jan en Sjoerd geverfd.

Als laatste nog een paar mooie foto’s en tot de volgende keer maar weer!

Surprise! We’re back home!
Zomaar ineens… op Hemelvaartsdag zijn we thuis! Voor u/jij een raadsel, voor ons een weet… Laten we vertellen hoe het allemaal gegaan is.

Ons plan was…
De auto’s naar Antwerpen verschepen, wij naar Brussel vliegen, in Antwerpen wachten en dan de auto’s ophalen en naar huis rijden. Hoe lief en goed bedoeld het ook zou zijn, maar we hadden niet echt zin in balonnen en spandoeken op Schiphol. En zomaar weer ineens naar huis rijden heeft zo z’n charme.

En nu natuurlijk onze mond houden… en dat valt af en toe niet mee! Vooral niet als we van Kaapstad (Franschhoek) weer terugvliegen naar Johannesburg (Heidelberg) en de laatste week bij de van Niekerks doorbrengen. ‘Waar zitten jullie nu? Wanneer komen jullie thuis? Jullie weten heus wel wanneer jullie terugvliegen… We snappen het nu niet meer…’ En dan aan zulke vragen steeds een goede draai bedenken, is een kunst op zich.

De allerlaatste dag in Heidelberg nemen we nog een keer contact op met de ‘shippint-agent’, omdat we nog steeds de ‘bill of loading’ niet hebben. Nick (de verschepingsagent) vertelde ons dat de auto’s een week later verscheept zijn, omdat de boot in Durban te vol geladen was en er dus geen plek meer was voor de containers uit Kaapstad. Foutje… bedankt!
Dat betekent dat we tot ongeveer de 30e mei moeten wachten op de auto’s in Belgie. En da’s toch net iets teveel van het goede. De consequentie hiervan is dat we  gelijk naar huis gaan… Op Hemelvaartsdag thuiskomen! Morgen thuis. THUIS!!! En opeens krijgen we allemaal kriebels in ons buik, omdat het nu plotseling wel heel dichtbij is!
 
Tannie Vanda brengt ons ‘s middags naar het vliegveld en oom Neels komt daar ook naar toe uit zijn werk. We eten met z’n allen voor ‘oulaas by Spur’, een lekkere afrikaanse steak of burger. Om kwart voor zes gaat het vliegtuig en zonder goed gekeken te hebben op ons ticket, gaan we er van uit dat we een half uur van te voren moet ‘boarden’. Om een uur of vijf (kwart over vijf was het al…) nemen we afscheid van tannie Vanda en oom Neels en komen bij de paspoortcontrole. De beste douane-meneer mompelt iets van ‘niet goed’ en gaat er met onze paspoorten vandoor. Komt weer terug, kijkt moeilijk, maar zegt niet tegen ons wat het probleem is. Andere meneer erbij… uiteindelijk vertellen ze ons wat het probleem is. De ‘datum van vertrek’ is verlopen in een van de paspoorten. Mmm, vreemd, want we zijn met z’n vieren tegelijk Zuid-Afrika ingekomen. Terwijl we daar staan te wachten, komt er een stuard en vraagt: passengers for Athens? ‘Ja, ja, wij moeten naar Athene, maar er is iets met de paspoorten…’ Binnen vijf minuten komt hij weer terug, want we moeten nu toch echt komen! De douanebeambtes begrijpen nu dat we h a a s t hebben en laten ons door, zonder dat het probleem eigenlijk is opgelost. Thanks and goodbye! Rennen, rennen naar gate 2, en bij elke controle horen we mompelen: ‘dit zijn de laatste vier..’. We zitten nog geen vijf minuten in het vliegtuig en we gaan!

Kwart voor zes vliegen, tegen een uur of zeven eten en om half negen gaan de lichten uit, zodat we kunnen slapen. Maar slapen in een vliegtuig is niet echt makkelijk. We dommelen wat, en we slapen zowaar een klein beetje… Om half twee krijgen we ons ‘breakfast’ want om drie uur landen we in Athene… Zit je daar midden in de nacht slaperig met een dienblad eten voor je… Hoe bedenken ze het! Van een uur of drie tot zevenen moeten we wachten op het vliegveld. We drinken koffie (om wakker te blijven weet je…) of we proberen op banken nog een uurtje te slapen. En om half acht vertrekken we… voor de laatste keer vliegen! Bijna thuis. De uitzichten vanuit een vliegtuig zijn altijd erg mooi. De wolken, de lichtjes, de bergen, het is zo anders om het vanuit een vliegtuig te zien.

Nog voor tienen landen we in Brussel. En daar staat Joost (een vriend van Sjoerd) op ons te wachten. Hij heeft in de tijd dat we weg zijn, in de rooie Toyota van Sjoerd en Jonneke gereden en hij was de enige die op de hoogte was van onze terugreis. Hij zou naar Brussel komen en dan met de trein teruggaan, zodat wij in de tijd dat we in Belgie moesten wachten een auto hadden. Maar nu gaan we dus gewoon met z’n allen naar huis.
‘Gewoon’ weer rechts rijden, stuur aan de linkerkant van de auto, ‘gewoon’ weer snelheidsbeperkingen, ‘gewoon’ weer volgebouwd met huizen … ‘Gewoon’ en toch nog een beetje vreemd… We genieten ook weer van de prachtige lente hier met de mooie bloemen, bomen, bermen. Prachtig.

We brengen Jan het eerst thuis. En dan… opeens na ruim acht maanden sta je weer voor je huis! Zijn broer en de hond begroeten hem, jammergenoeg is zijn moeder werken… (die kans loop je natuurlijk als je onverwacht, en dan ook nog op Hemelvaartsdag thuiskomt)
Dan zetten we Joost in Maarn af en rijden door naar Woudenberg om Marianne thuis te brengen. We hebben onderweg ‘gebeld’ om te horen of ze thuis zijn (en dan snel ophangen natuurlijk…) Thuis! Door het kamerraam kijken… niets bijzonders te zien. Door het keukenraam kijken en daar staan pa, ma en zus! Wat er precies door hen heen gegaan is, weten we niet. Maar verbaasd, blij en gelukkig waren ze wel!

Dan het volgende adres: Sjoerds ouders. We rijden naar Amerongen en zien in dorp Bart en Marian (broer en zus) de hond uitlaten. Sjoerd draait het raampje open en zegt: ‘hee, hoe’st?’ en rijdt dan gewoon door. De twee dachten ook dat ze ‘gek’ werden. ‘Knijp me eens, want was dat echt?’
En zo verrassen we alle vaders, moeders, broers, zussen, oma’s, tantes en ooms met de ‘onverwachte’ thuiskomst!

Thuiskomen heeft iets moois. Er is een huis, er is een thuis, er is familie… En dat is heel heel veel waard!

We zullen nog een keer de verhalen bijwerken met o.a. iets over ‘het doel’ van de reis, een korte persoonlijke terugblik van de reis en hoe het is om weer thuis te zijn. Tot de volgende keer!

Waypoints

terug